Meisje of jongen? Blauw of roze?

Meisje of jongen
Meisje of jongen. Dat is het dan. Het legertje stamcellen van onze buikbewoner heeft al zowat overal belangrijke onderdelen geproduceerd: vingernagels hier, wenkbrauwen daar, een slokdarm, iets wat er al uitziet als een gouden linkse… En ook aan de ‘benedenzone’ wordt druk gewerkt: er werd al definitief gekozen voor een jongens- of meisjesuitrusting. En laat dat nu net de reden zijn waarom we lijnrecht tegenover elkaar staan: mijn vrouw is erop gebrand te weten waarmee ons kleine wonder werd uitgerust.

Meisje of jongen

Dat is het dan. Geen poeha. Geen grote, ceremoniële onthulling op de tonen van de bevalling. Mijn vrouw hoort het liever van iemand die naar een scherm staart en het er dan uitflapt, alsof je in de microgolfoven loert en zegt: “Oh, Royco-soep.” En ik? Ik wil niet weten wat het wordt. Nog niet, tenminste.

symbool Meisje of jongenEen strijd op leven en dood kun je ons gekibbel nu ook niet noemen, maar we weten wel zeker dat geen van ons beiden de strijd zal opgeven en dat er geen enkele hoop is op een compromis. Of wel? Wat als ik nu eens de kamer verlaat terwijl zij uitzoekt hoe de zaken staan? Zo werkt het helaas niet…

Stel dat ze dat grote geheim vijf maanden kan stilhouden. Er moeten onvermijdelijk jongen-meisje zaken besproken worden – een baby namen, bijvoorbeeld. Dan zou ze bij het minste enthousiasme meteen haar geheim prijsgeven. Of een toevallige ‘hij’ of ‘zij’ in een gesprek en voilà, het is gebeurd. En trouwens, ik zou niet willen dat zij met z’n tweetjes iets weten wat ik niet weet: dan voelt het al meteen alsof ze samenspannen tegen mij, vooral als het een meisje is.

En dus hebben we eens rondgevraagd bij onze vrienden die ook in verwachting zijn (zeven koppels bij de laatste telling, die allemaal rond dezelfde tijd moeten bevallen – net een bende sprinkhanen).

En wat bleek? De mannen denken er allemaal hetzelfde over als ik, terwijl op één na alle vrouwen erop gebrand zijn het geslacht te kennen. Wat kunnen we daaruit afleiden? Niet veel, buiten het feit dat – als het op de geboorte van hun kind aankomt – mannen één brok sentiment zijn, gehecht aan begrippen als ‘grote verrassing’ en ‘speciale gelegenheid’ en dikke sigaren die met de tranen in de ogen worden uitgedeeld in de wachtruimte.

Vrouwen, daarentegen, bekijken het van de praktische kant: ze worden geconfronteerd met de verwarrende realiteit van de voortplanting – ongemak, pijn, die gekke navel – en dus is het logisch dat ze zo veel mogelijk onzekerheden willen wegwerken, om beter te kunnen omgaan met die hele mallemolen.

Ik heb de logica erbij gehaald. Ik heb zelfs het Onzekerheidsprincipe van de kwantummechanica erbij gehaald (verloren moeite, trouwens), maar mijn vrouw wijkt met geen duimbreed. Maar het doet er ook niet meer toe. Obi-Wan Kenobi-gewijs heb ik besloten om een staakt-het-vuren uit te roepen. Zij is degene die dat boksende wezentje de hele dag moet meezeulen.

Zij wil weten of ze het moet aanspreken met ‘zoon’ of ‘dochter’, wat niet meer dan beleefd is. En zij is degene die over een paar maanden haar ‘benedenzone’ moet laten martelen. Dus, ja, bij de 21 weken echo komen we het geslacht van onze kleine dreumes te weten – als het de volgende keer maar een verrassing mag blijven!

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website is ontwikkeld in samenwerking met RobONTWERPT