In blijde verwachting! De wereld mag het weten!

in blijde verwachting
Tot nu toe is alles gegaan zoals ik het mij herinner uit de biologieles: ik heb wat zitten flikflooien en het resultaat is dat mijn DNA-spiralen en het diagram van een stel vrouwenheupen één zijn geworden. Oké, wat is het volgende?

  • Wel, op school vertelt niemand je dat die eerste zwangerschapservaring één groot, eenzaam No Mama’s Land is, zodra alle formaliteiten – de huisdokter die een gok doet naar de bevallingsdatum, een beleefdheidstelefoontje van een opgewekte vroedvrouw – achter de rug zijn. Zes bange weken lang heb je geen enkele zekerheid dat er een nazaat op komst is, buiten dat mysterieuze rode boekje en het misselijke gevoel van de grond onder je voeten te verliezen (papa) en je ontbijt er weer uit te gooien (mama).
  • En net dat gevoel van hulpeloos door de medische jungle te zwerven, maakt het moeilijk om de lippen op elkaar te houden en niet zozeer het dolenthousiaste “Joepie, ik word papa!”-gevoel. Eigenlijk zouden we gewoon liever ons handje laten vasthouden door mensen die al weten hoe het in elkaar zit. Maar volgens de algemeen aanvaarde wijsheid mogen we het nieuws pas de wereld insturen als de 12 weken echo bevestigd heeft dat er wel degelijk een foetus in mama’s buik zit en niet een stuk taart – wat volgens mijn vrouw nog altijd kan.
De reden voor dat 12-weken-embargo is natuurlijk het reële risico op een miskraam: als je weet dat de meeste miskramen in het eerste trimester gebeuren, houdt dat embargo echt wel steek.

in blijde verwachtingTja, het is dan wel niet volgens de regels, maar mijn vrouw en ik kunnen echt geen geheim bewaren en dus hebben we tijdens het eten onze mond voorbij gepraat tegen haar ouders. Die dan meteen een verhaal afstaken over zwanger zijn in de seventies: blijkbaar moest men toen schaaldieren, champagne en sigaretten helemaal niet laten.

We zijn nu een paar weken verder en intussen hebben we het nog aan een handvol familie en vrienden verteld fst we in blijde verwachting zijn. Soms omdat het gewoon vreemd zou zijn geweest om niks te zeggen, soms door stom toeval (tip: stop dat doosje foliumzuur weg als je vrienden uitnodigt). Het sociale leven van mijn vrouw lijkt intussen meer op een schaakspel vol intriges: glazen wijn blijven subtiel onaangeroerd en limonade wordt vermomd als gin – kwestie van geen vervelende vragen te krijgen – en het zoveelste toiletbezoek wordt aangekondigd als “nog een glaasje aan de bar”.

En net die openlijke leugens vind ik zo vermoeiend. Ooit verkocht ik uit paniek een flagrante leugen aan een van onze vrienden, die het spel al snel doorhad (Sorry, Els, laat ons alsjeblief nog altijd naar je trouwfeest komen). Toen besloot ik dat het voor eens en voor altijd gedaan moest zijn met dat verstoppertje spelen en nu kan ik niet wachten tot het moment van verlossing. We zijn in blijde verwachting.

Ik heb onze officiële “Wij zijn in blijde verwachting”-mail zelfs al bewaard onder Concepten: zo’n mail is vandaag dé manier om iedereen op de hoogte te brengen en de vaders uit mijn vriendenkring hebben er een wedstrijd van gemaakt wie de grappigste, brutaalste aankondiging kan schrijven. Terwijl ik koortsachtig zoek naar een manier om deze opener te overtreffen – “Toen ons eerste kind maar een gedeeltelijk succes bleek te zijn, besloten mijn vrouw en ik om werk te maken van een tweede…”  – bedenk ik dat het misschien toch beter is om dit niet te ver te drijven – voor je het weet, stuurt iemand de sociale dienst op je dak.

2 Comments

  1. Pingback: Ongetrouwd vader | Ongetrouwd vader - papaworden.be | voor aanstaande en jonge vaders

  2. Pingback: Een langer leven met een oudere vader! | Een langer leven met een oudere vader! - papaworden.be | voor aanstaande en jonge vaders

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website is ontwikkeld in samenwerking met RobONTWERPT