Help, ik word papa!

ik word papa
“Doe je ogen dicht en steek je hand uit…” Ik ben eindelijk thuis na een lange werkdag – de derde op mijn nieuwe job – en ben al dik een kwartier aan het leuteren over mijn dag. “Sssst. Doe je ogen dicht en steek je hand uit.” Dit is niet de eerste keer dat ik onverwacht een cadeautje krijg en dus doe ik met een grote – maar vreselijke idiote – grijns op mijn gezicht wat ze vraagt. Er wordt iets in mijn rechterhand gelegd. Het is licht, langwerpig en voelt als plastic.

Ik doe mijn ogen open en kijk naar mijn hand. “Oh,” krijg ik er nog net uit. En dan – in een hopeloze poging enthousiast te zijn – “Een pen!” Terwijl ik bij mezelf denk: “Het is niet eens een rollerpen. Geweldig cadeau, schat.”

ik word papaZe kijkt me vreemd aan. Ik kijk nog eens naar mijn hand. Wacht ‘ns, wat is dat? Nee, geen lekker ding dat een striptease doet, maar een klein, lichtblauw kruisje. Is dat niet de Finse vlag? Zou dit de officiële pen van de Finse Toeristische Dienst zijn? (Mijn vrouw zit in de reissector, dus dat is niet zo debiel als het klinkt.) En dan – sneller dan het licht – valt mijn eurocent: ik hou helemaal de pen vast. Het is een zwangerschapstest. “Oh God,” denk ik, “dit is een baby.” En dan: “Oh God, ze heeft hier op geplast.” Help, ik word papa!

Onze zwangerschap is niet bepaald ongepland, maar we hadden geen van beiden gedacht dat het al zo snel raak zou zijn – dat wordt ongetwijfeld het doelpunt van het jaar. Maar hoe goed je ook denkt voorbereid te zijn op Het Grote Moment, je innerlijke papa ontdekken, gooit echt je hele wereld overhoop.

Die eerste minuten leek het alsof ik een slag van de hamer had gekregen: “Wow… Ik bedoel: wow… Dat is zo, dat is, wow…” De volgende vijf minuten moest ik mama geruststellen dat ik het echt wel geweldig nieuws vond. Maar dan komt die schok – denk 7 op de schaal van Richter – die je hele leven overhoop gooit en de komende zeven maanden nog geregeld zal natrillen. Ik word papa!

Een voor een overweldigende, verwarrende gevoelens die je niet kunt thuisbrengen, maar die allemaal onder de categorie ‘tjongejonge’ vallen.

Drie steken er bovenuit als je weet ‘ik word papa’:

  1. Dit gebeurt niet echt”: een vreemd gevoel als je bedenkt dat vaderschap een van de meest realistische dingen is die kunnen gebeuren. Dus wat doe ik? Ik denk aan mijn vrienden die nog niet zo lang geleden vader geworden zijn: schuifelende schimmen van hun vroegere zelf met een grandioos slaaptekort. Voor hen is vader zijn duidelijk een kotsende, poepende, om 3 uur ‘s nachts krijsende realiteit. Maar ze zijn, voor een man dan toch, in de wolken. Volgens hen is het de mooiste ervaring uit hun leven en zij zijn mijn vrienden, dus ik geloof hen.
  2. Ik heb mijn eigen leven niet meer in de hand”: zo’n zwangerschap lijkt wel een torpedo, speciaal afgevuurd om al onze grote plannen te vermorzelen tot halfafgewerkte projecten. Ik doe hard mijn best om mezelf ervan te overtuigen dat eigenlijk het tegenovergestelde waar is: één blik in onze koelkast en je weet dat het leven voor ons al altijd ietwat toevallig en oncontroleerbaar is geweest. Maar vanaf nu lopen we dus mooi in het gareel van dat ene grote doel. Routine! Budget maken! Opvoeden! Laat maar komen!
  3. Je loopt over van trots: niet voor de baby die nog volop in de maak is – die heeft nog niks van betekenis gedaan, buiten zijn plek veroverd – maar voor je voortplantingscellen: die kleine rakkers hebben het toch maar mooi gedaan. Ze werken dus echt. Geweldig. De gedachte eraan geeft me al een vaag idee van wat een vader voelt als zijn kind voor de eerste keer met de fiets rijdt, of een schitterend rapport mee naar huis brengt, of op sportdag net niet derde wordt voor hink-stap-springen. Goed gedaan, Force One. Dat zijn mijn rakkers!

2 Comments

  1. Ard van de Kamp

    fantastische site heb al die boeken door geworsteld (saai)maar deze tips en verhalen verslonden als zoete koek kan het iedere to be papa aanraden, tis vanuit een mannelijk perspectief gezien heerlijk om te lezen dank u dank u voor de tijd en moeite om dit op papier* te zetten

    * computer

  2. Manu

    Heel herkenbaar ;-) Dat van die torpedo klopt als een bus, dat heb je goed verwoord. Blij dat deze site er is, want voor aanstaande vaders is er verrassend weinig omkadering. Ik probeer sinds kort iets gelijkaardigs te doen op het populaire forum Zappybaby. (http://www.zappybaby.be/nl/blogs/papa-online/54294).

    Veel succes!

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website is ontwikkeld in samenwerking met RobONTWERPT