De bevalling: de laatste 40 lange uren

De bevalling
De bevalling van onze dochter is een ramp. Het duurt lang, doet bij mijn geliefde erg veel pijn, het is frustrerend en eindigt in een bloedbad. Lees hier het verslag van de bevalling: de laatste 40 lange uren.

04.00 uur in de nacht
Ik ben pas om drie uur gaan slapen. Een uur later staat mijn geliefde plotseling naast het bed. ‘Mijn vliezen breken!’, roept ze uit. Onder haar, op de vloer, ligt een klein plasje water. Een wittig, helder vocht. We kijken elkaar aan en weten: het is begonnen. Ik slaap die nacht nog anderhalf uur, zij helemaal niet meer.

08.00 uur
In de ochtend komen de weeën langzaam maar zeker op gang. We weten dat wat nu begint, eindigt met een baby op de arm. Het is spannend en opwindend. Rond half negen valt een nog grotere plens water uit haar baarmoeder. Met een dweil neem ik de dikkige substantie op. Het vocht lijkt op de gelei in een pot kikkererwten, maar dan iets dunner.

15.00 uur
De weeën nemen gedurende de dag in hevigheid toe. Ik help de pijn te verlichten door op haar onderrug tegendruk te geven. Het is wonderlijk, maar het helpt. Zo heb je als man toch een functie. Al is er tussen de weeën door veel meer te doen: eten maken, kop thee zetten, zorgen dat het in huis rustig en prettig blijft, geruststellende woorden spreken – kortom: verzorgen.

18.00 uur
De weeën blijven aan. We hebben de opdracht naar het ziekenhuis te gaan zodra ze een uur lang elke vijf minuten op komen. Zo ver is het voorlopig niet. Toch zijn we er bijna doorlopend mee bezig, uren achter elkaar. De pijn wordt heviger.

20.00 uur
We kijken zo goed en kwaad als het gaat naar een film. De weeën komen nu om de paar minuten, en het houdt niet meer op. Dit is het moment om te vertrekken. We bellen onze ouders en een paar vrienden in dat we naar het ziekenhuis gaan, voor de laatste fase. We nemen nog een douche, drinken een koffie, en gaan tegen middernacht de straat op. We houden een taxi aan.

0.00 uur
In het ziekenhuis worden we in een schemerig kamertje gezet. De gangen liggen er verlaten bij. De weeën zijn gestopt, heel normaal als je uit de rustige omgeving van thuis gehaald wordt. Mijn geliefde ligt op bed, ik zit ernaast. We zijn moe, na de afgelopen nacht waarin we nauwelijks sliepen.

02.00 uur
Om de weeën op gang te brengen dient de arts oxytocine toe. Dit is een hormoon waardoor de baarmoeder de baby naar buiten stuwt. De weeën nemen in heftigheid toe. Het is buitengewoon pijnlijk. Mijn geliefde weet niet meer wat te doen: liggen, zitten, hangen op een grote bal, hurken, staan. Alle posities zijn even onprettig. Ik duw urenlang op haar onderrug. Ze raakt vermoeid. De pijn is vreselijk. We zijn al 24 uur bezig. Wanneer stopt dit?

05.00 uur
De uren verstrijken. Mijn geliefde ligt aan de machines die haar in de gaten houden, en waaruit een ritmisch ‘tiktik, tiktik, tiktik’ komt. Het is het hartje van onze baby. Als die tijdens een golf van weeën van de gebruikelijke 130 beats per minuut zakt naar 60, ren ik de gang op om hulp te halen. ‘Niks aan de hand’, zegt de arts. Maar ze stopt toch gedurende een uur het opwekken van weeën. Mijn geliefde heeft tijd om even te rusten. Daarna gaat het in alle hevigheid verder.

De dosis oxytocine wordt opgevoerd. De weeën zijn haast ondraaglijk. Zitten, liggen, staan, op de rug drukken. Er lijkt geen eind aan te komen. Kan iemand vertellen hoe lang dit nog gaat duren?

08.30 uur
De verdoving. Eindelijk. Mijn geliefde wordt naar een andere kamer gebracht voor de beroemde ruggenprik. Goddank. Ik weet nu dat de pijn gaat stoppen. Het kon ook niet langer zo. Ik mag niet bij het inbrengen van de naald zijn en ga een kop koffie drinken. Het is een zonnige ochtend. Het ziekenhuis ligt aan zee. Ik hang oven een railing en kijk uit over het water. Mijn ogen gloeien van het slaapgebrek. Ik vind er niks aan, deze bevalling, en vrees het vervolg.

10.00 uur
Mijn geliefde ligt op een operatietafel. Het is een soort langgerekte tandartsstoel, bestaande uit drie delen. Het ligt slecht, maar ze is pijnvrij. Er zit een naald in haar ruggenmerg. Die spuit een verdoving in. Ze is blij dat de pijnen voorbij zijn. We houden elkaars hand vast.

12.00 uur
De uren glijden voorbij. Zij ligt rustig, maar de weemeter verklapt dat ze volgespoten wordt met oxytocine. De weeën zijn zeer hevig, de meter slaat maximaal uit. Af en toe komt een arts de ontsluiting van de baarmoedermond meten. Dat doen ze al de hele nacht. Het gaat met de hand, op de tast. Gedurende de hele bevalling gaan er wel vijftien verschillende handen bij haar naar binnen. Twee centimeter ontsluiting, drie, vijf… We moeten naar tien, dan kan er een baby door. Het gaat tergend langzaam.

16.00 uur
De batterij van de verdovingsmachine raakt op, het apparaat begint te piepen. Artsen reageren er niet op. De pijn neemt toe. Ik maak de mensen in groene jassen er nogmaals op attent. Ze luisteren niet, het is druk op de afdeling. Uit alle kamers klinkt het geluid van vrouwen die in zichzelf binnenstebuiten keren: steunen, kreunen, puffen en schreeuwen.

Mijn geliefde wil de pijn niet wéér moeten doorstaan. Een lang uur kruipt voorbij. En dan blijkt er ook nog een stekker aan het apparaat te zitten. Die gaat in het stopcontact. Het werkt weer. Maar nu is het verdovingsmiddel bijna op. Weer gepiep. Weer artsen informeren. Weer krijgen we te horen dat we ons vooral geen zorgen moeten maken. Maar het is níet in orde! De pijn neemt weer toe. Tranen in de ogen van mijn geliefde. Artsen besluiten extra verdoving bij te spuiten.

De bevalling17.00 uur
De persweeën beginnen. Dat is de laatste fase. Ze doen vreselijk veel pijn, en zijn nauwelijks te onderdrukken met de ruggenprik. Mijn geliefde ligt nu ruimt tien uur op de mislukte operatietafel. Er is geen houding meer die prettig voelt. De weeën brengen paniek in haar ogen. Ze blijft haar lichaam in andere posities draaien. We zijn al dik anderhalve dag onderweg nu. Het is te lang. Wanneer gaat dit stoppen?

18.00 uur

Het is tijd voor de bevalling, zeggen de artsen, maar eerst doen ze een kamer verderop een keizersnede voor een tweeling. We moeten wachten.

19.00 uur
Een eerste arts komt gedecideerd de kamer in. In de minuten erna stappen er nog acht binnen. Ze rollen een tafel met blinkend gereedschap voor zich uit. Scharen, lepels, tangen, messen, naalden. Wat zijn ze van plan? Ons kind gaat eruit, dat is zeker. Mijn geliefde krijgt een operatiekleed over zich heen. De baby ligt een kwartslag gedraaid, krijgen we te horen. Zo kan ze er nooit uit. Een arts duwt met zijn hele gewicht op de buik van mijn geliefde. Zij schreeuwt het uit, en ze krijgt nog een shot verdoving. En nog één.

19.15 uur
Overal groene jassen, een grote lamp kleurt de ruimte helder wit. Het wordt een tangbevalling. Zo’n tang lijkt op een set heel groot slabestek en past precies om een babyhoofdje. Het eerste deel wordt ingebracht. Bloed gutst eruit. Mijn geliefde schreeuwt van de pijn. Dan verdwijnt deel twee erin. Weer bloed. Deze twee delen worden met elkaar verbonden en vormen samen dan de tang. De baby moet met de tang om het hoofd uit het bekken teruggeduwd worden in de baarmoeder en daar worden gedraaid. De tang zit om het hoofd en de baby krijgt een stoot naar binnen. Mijn geliefde schreeuwt het in paniek uit: dit kan niet, ik kan dit niet verdragen, meer pijn kan niet!

19.30 uur
De baby ligt goed. Nu naar buiten. Artsen trekken aan de tang. Mijn geliefde moet nog één keer persen. Met een schaar wordt de vagina richting anus ingeknipt. Bloed vult de wond, en druppelt naar beneden, in een plastic zak die aan de tafel hangt. De bloedzak. De ijzeren tang met het hoofd steken nu half uit de vagina. Een laatste pers, en nog één…

19.32 uur
De baby hangt ondersteboven in de lucht. Ze begint meteen te schreeuwen. Ik zie haar. Alles is nu stil. Ze wordt op de borst van mijn geliefde gelegd. Zij glimlacht. Ze kijkt mij aan, ze kijkt naar haar baby. Alle pijn is weg. De artsen zien we niet meer. Het bloed, de ijzeren apparaten, de machines – er is niets meer. Een man, een vrouw, een baby. Hier ging het om. Mij geliefde sluit haar ogen, en houdt haar baby vast. Ze is moe, na veertig lange uren. We hebben onze baby. De bevalling is gedaan. Ons gezin is geboren.

2 Comments

  1. Pingback: Seks tijdens de zwangerschap - papaworden.be | voor aanstaande en jonge vaders

  2. Lezer

    Mooi, vlot en leuk geschreven! Echt waar!

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website is ontwikkeld in samenwerking met RobONTWERPT