21 weken echo

21 weken echo
“Bedankt voor jullie geduld,” zegt ze. Maar de computer sputtert tegen bij de 21 weken echo. Mijn vrouw en ik voelen oprecht met haar mee en dan flikkert het scherm weer aan en schiet Joyce in actie. We zijn aardig geweest tegen haar en het is duidelijk dat zij bijna even graag als wij wil dat deze echo goed loopt. Als de wondere baarmoederwereld op het scherm verschijnt, houdt ze nog net niet haar handen voor de borst geklemd, terwijl ze met opeengeklemde kaken “Komaan…” mompelt.

“… Ahh… mooi… geweldig… su-per…”

Dat zijn zowat de woorden die je op 21 weken wilt horen tijdens de echo. Oh ja. Volgens Joyce ziet onze kleine buikbewoner er helemaal oké uit. Ik ben verbaasd dat dit wezentje exact even groot is als de vorige keer (en vergeet helemaal dat het beeld vergroot werd tot schermgrootte). Maar we zien er wel al heel wat steviger uit. Hier is flink getraind.

21 weken echoDe eerste stop bij onze toer langs baby’s organen is – vreemd genoeg – de blaas, die vol is. “Nou, dat ziet er een stevige drinker uit”, aldus Joyce. “Dat heeft hij van zijn moeder”, grapt mijn vrouw – die zich dan plots realiseert dat ze klinkt als een waggelende zuipschuit die baby’s vruchtwater vervuilt. Maar de verpleegster – een echte Nederlandse, weet je wel – begint te lachen en mijn vrouw – een echte Kempische – lacht gezellig mee. Verzustering kent blijkbaar geen grenzen.

Joyce toont ons het hart en zoomt in op de 21 weken echo om te controleren of alle vier de kamers hart- en adergewijs in orde zijn en of de kleppen doen wat ze moeten doen. En dan zet ze de luidsprekers aan en hoor ik dat bloed voor de eerste keer pompen (mijn vrouw had het al eens gehoord, bij een van haar afspraken met de vroedvrouw). Het gaat snel – bijna de hartslag van een cavia – maar ook luid en zompig en echoënd, alsof het hart van een walvis werd vervangen door een wasmachine.

Dan bekijkt Joyce de botontwikkeling. “Daar is de ruggengraat: ja, mooi… En dat is een beenbot… Daar is het andere been… Ja, mooie, stevige beentjes… En, wat is dat nou? Een derde been!”

21 weken echo: jongen of meisje?

Als we niet van bij het begin duidelijk hadden gemaakt dat we het geslacht van onze baby wilden kennen, zou dit wel eens een traumatiserend moment kunnen zijn geweest voor nerveuze ouders in spe. Geen enkele ouder wordt blij van het vooruitzicht een kind met drie benen te moeten opvoeden – de kosten om die kleine dreumes in een broek te krijgen alleen al. Maar Joyce heeft het natuurlijk over het geslacht van onze kleine man en ik kan met de hand op het hart zeggen dat dit een van de grappigste, leukste momenten is die ik ooit bewust heb meegemaakt.

Voor het geval we nog zouden twijfelen, maakt ze met de scanner een duidelijke foto van onze kerel z’n kereltje. Naast de wazige kronkel typt ze ‘PIEMEL’ en voilà, alles rolt uit de printer: een anatomisch geannoteerde foto voor oma en opa – als dat niet mooi is. Zo maar uit de 21 weken echo, hoe is het mogelijk.

Ten slotte overloopt Joyce nog alle maten die ze heeft genomen. Onze kerel zit mooi op schema voor 21 weken, maar is wel wat aan de stevige kant (Goed zo!). Volgens haar heeft mijn vrouw een ‘heel ultrasoonvriendelijke baarmoeder’ en ik ben op slag apetrots, om welke reden dan ook.

Vanaf nu zal ik altijd op die manier aan mijn vrouw denken. We bedanken Joyce – die onze stem krijgt voor ‘Beste Echo-Assistente’ – en wandelen onder een stralende hemel het ziekenhuis uit… Goh, een jongen!

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website is ontwikkeld in samenwerking met RobONTWERPT