De 12 weken echo

12 weken echo
“Excuseer, …” De twee receptionistes onder het grote bord ‘Verloskunde’ negeren ons straal. “Excuseer… euhm… wij hebben een afspraak voor een echo om half twaalf.” – “U kunt daar wachten.” Voor ons is deze afspraak (de 12 weken echo en de eerste prenatale controle) een belangrijke mijlpaal in ons leven, voor hen is het een gewone dinsdagochtend, met de zoveelste nerveuze, bezorgd kijkende kudde die door een routineprocedure in ziekenhuisland moet worden geleid.

Al de hele ochtend malen de idiootste “Wat als?”-en door mijn hoofd: Wat als er geen hoofd is? Wat als het een geit is? Oh God, wat als het een tweeling is? Tegen de tijd dat Kim, een ietwat nors, maar niettemin sympathiek meisje, ons in een klein kamertje duwt dat verdacht veel lijkt op een tandartsenpraktijk, wil ik gewoon dat het allemaal achter de rug is.

Eenmaal binnen zijn we alle twee verrast door het gebrek aan formaliteit. Met de air van een garagist – “Doe de motorkap open, schat, we zullen eens kijken” – zegt Kim dat het T-shirt omhoog moet, smeert ze wat koude smurrie op de buik van mijn vrouw, haalt ze een toestel boven dat eruit ziet als de scanner in de supermarkt en draait ze het scherm naar ons toe. We krijgen een eerste, wazig beeld van dat wezentje (het is er maar één) dat al de tijd van zijn leven heeft gehad in dit springkasteel, alias de buik van mijn vrouw. Dit is dan de 12 weken echo!

12 weken echoTot vandaag voelde onze zwangerschap niet echt. Maar nu ik alles op het scherm zie, voelt het nog minder echt. Een schepseltje dat nog niet in de verste verte lijkt op een menselijk wezen wuift naar ons – ik bedoel echt wuiven – en ik sta perplex. “Jouw man is zijn tong kwijt, denk ik,” zegt Kim. Maar voor ik kan antwoorden, wijst ze al naar de hartslag van de foetus: een flikkerend glimwormpje achter iets wat eruitziet als een elleboog.

Ik heb al wel eens eerder een echo gezien, dus ik had wel een idee van wat we konden verwachten. Maar ik was allesbehalve voorbereid op al dat tumult: stretchen, luchtboksen, buikspieroefeningen – dit lijkt wel een training voor een tienkamp. Kim vindt echter dat onze kronkelende vriend niet genoeg leven toont en port eens flink met de scanner tegen de buik van mijn vrouw: “Komaan, wakker worden!”

En hup, we schieten in actie: vanuit zijn positie – op de rug en in profiel – rolt dit wezentje opzij en staart het recht in de camera. Het enige waaraan ik nog kan denken, is een van de beginscènes uit Ghostbusters, waarin Bill Murray de geest ziet van een knappe vrouw die zit te lezen in de bibliotheek en plots verandert in een schreeuwende doodskop als ze hem aankijkt.

Toekomstige ouders, wees gewaarschuwd: op 12 weken zie je al wel oogkassen, maar nog geen ogen. En dan is er nog die andere film: Scanners, die horrorklassieker waarin een ongeboren kind de gedachten van zijn vader leest en zijn neus doet bloeden. Ik ruil de films voor de mantra “Lieve baby… lieve baby…”.

Terwijl Kim het nodige meetwerk doet (ruggengraat tot kruin, breedte van het hoofd, lengte van de benen) en ons vertelt dat alles er normaal uitziet, blijven wij gefixeerd op het scherm. En ik besef dat het zo voor ons allemaal begonnen is: dobberend en rollend in een aangenaam warme soep.

Het ziet er leuk uit daarbinnen. Een gezellige, afgezonderde wereld voor jezelf, waar het leven niet meer is dan een droom die alsmaar luider wordt. En ik voel me een beetje schuldig door zo ongevraagd binnen te gluren, alsof we een verborgen-camerafilmpje bekijken van een stel nonnen tijdens het gebed. Maar het is een geweldig gezicht en de verpleegster ruimt veel te vroeg alles weer op: tijd voor het volgende stel gapende broedmachines.
Droom zoet, kleintje, tot over 9 weken ….

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website is ontwikkeld in samenwerking met RobONTWERPT